Ինչպես Անտարկտիդայի ջրիմուռները փրկեցին Երկիրը գլոբալ տաքացումից

Մոտ 14,000 տարի առաջ Phaeocystis ցեղի մանրադիտակային անտարկտիկական ջրիմուռները կարևոր դեր են խաղացել գլոբալ տաքացման դանդաղեցման գործում՝ մթնոլորտից ակտիվորեն կլանելով CO₂-ը: Gismeteo-ի փոխանցմամբ՝ այս գործընթացը կապված էր այսպես կոչված անտարկտիկական ցրտի հակադարձման հետ. ձմռանը օվկիանոսը ծածկվում էր սառույցով, իսկ գարնանը այն դառնում էր ջրիմուռների արագ աճի օջախ:

Գերմանական Ալֆրեդ Վեգեների ինստիտուտի նոր ուսումնասիրությունը այս կլիմայական ժամանակահատվածում առաջին անգամ բացահայտել է Phaeocystis-ի գենետիկական հետքերը: Դրանց զանգվածային աճը նպաստել է մթնոլորտային ածխաթթու գազի զգալի կրճատմանը։

Այսօր այս ջրիմուռների գոյությանը սպառնում է Անտարկտիդայի ծովային սառույցի արագ կորուստը: Դրանց անհետացումը կարող է խաթարել սննդային շղթաները, քանի որ Phaeocystis-ը ծառայում է որպես սնունդ փոքր կենդանիների, ձկների և ծովային կաթնասունների համար։

Բացի այդ, դրանք մեծ խորություններում կապում են ածխածինը և արտանետում դիմեթիլսուլֆիդ գազ, որը առաջացնում է արևի լույսը արտացոլող ամպեր: Ջրիմուռների կորուստը կարող է արագացնել գլոբալ տաքացումը և առաջացնել կլիմայի փոփոխության արատավոր շրջան։