Ամենից շատ կարդացված նյութեր
.jpg)
Ն.Զոհրաբյան. Սաֆարովներ ծնած ու հերոսացնող դեգրադացված հասարակություն ունեցող երկիրը պիտի արժանանա դատապարտման
Մի քանի ժամից ԵԽԽՎ աշնանային նստաշրջանում հայկական պատվիրակության անդամ, ԲՀԿ խմբակցության քարտուղար Նաիրա Զոհրաբյանը ելույթ է ունենալու Սաֆարովի գործի վերաբերյալ:
Ներկայացնում ենք պատգամավորի ելույթը ստորև.
«Այն, ինչ կատարվեց օգոստոսի 31-ին, կարելի է համարել մեր ժամանակների ամենախայտառակ իրադարձություններից մեկը: ԵՄ անդամ Հունգարիան Ադրբեջան էքստրադիցիայի ենթարկեց Բուդապեշտում խաղաղ քնած հայ սպա Գուրգեն Մարգարյանին կացնահարած, ցմահ ազատազրկման դատապարտված Ռամիլ Սաֆարովին: Եվ հենց Բաքվի օդակայանում մարդասպանին ներում շնորհեցին, քանզի Ադրբեջանում հայատյացությունն ու հայասպանությունը ամենավեհ ազգային հերոսությունն է: Այս խատառակ գործարքը տեղի ունեցավ քաղաքակիրթ աշխարհի աչքի առջև, երբ էթնիկ հողի վրա հային կացնահարած գազանին իր երկրում դիմավորեցին որպես հերոսի և դիմավորողների մեջ էին նաև այս կառույցի պատգամավորներից:
Սաֆարովին արտահանձնելու որոշումը ազդարարեց համաեվրոպական արժեքների ու արդարադատության կատարյալ ֆիասկոն: Հանցագործ Սաֆարովը դարձավ ոչ միայն եվրոպական արդարադատության անաչառության ցուցիչը, այլև համամարդկային արժեքներ դավանող Եվրոպայի ամենամեծ խայտառակություներից մեկը:
Վերջին շրջանում մենք ականատեսն ենք այն բանի, թե ինչպես է Ադրբեջանն իր խավիարով ու նավթադոլարներով եվրոչինովնիկներ և եվրոպատգամավորներ գնում, որոնցից ոմանք նստած են այս դահլիճում, մեր կողքին, և բացարձակապես անհարմար չեն զգում «Ադրբեջանի խավիարակիր» տիտղոսից:
Այո, Հունգարիան հանձնեց Ռամիլ Սաֆարովին, բայց եթե Եվրոպան, եվրոպական հեղինակավոր կառույցները, մեր Վեհաժողովը, բացի հայտարարություններ անելուց հստակ քայլեր չձեռնարկեն Ադրբեջանի հանդեպ, լրջագույնս կվտանգվեն եվրոպական արդարադատությունն ու եվրոպական արժեքները:
Եվ, կարծում եմ, այլևս բոլորի համար պարզ ու հասկանալի պիտի լինի, որ երբեք ու երբեք Լեռնային Ղարաբաղը չի կարող լինել մի պետության կազմում, որտեղ ազգային հողի վրա կատարված սպանությունը համարվում է սեփական երկրին մատուցած ամենամեծ հերոսությունը:
Ի վերջո, գուցեև Ադրբեջանը կարող է գնել օլիմպիական ոսկե մեդալներ, կարող է աննախադեպ փրկագին սահմանել վախկոտ մի հրեշի համար, որը ունակ է միայն քնած մարդ կացնահարել: Սակայն, մեկ բան աներկբա է` սաֆարովներ ծնած ու սաֆարովներին հերոսացնող դեգրադացված հասարակություն ունեցող երկիրը պիտի արժանանա քաղաքակիրթ աշխարհի դատապարտմանը:
Եւ ուզում եմ ավարտել ելույթս ադրբեջանցի հրապարակախոս Յուսիֆ Սուֆինի հետևյալ դիտարկմամբ` «Ադրբեջանն իր այս քայլով միջազգային հարթակներում ամրապնդեց մարդասպաններին հերոսացնելու իր կերպարը»:
Մնում է, որ մենք ևս սթափ գնահատենք իրավիճակն ու ինքներս մեզ հարց տանք` իրավունք ո՞ւնի մեր ընտանիքում լինել մի երկիր, որի ազգային հերոսը մարդասպանն է»: