Գետիկ Բաղդասարյան. Հրաշք երկիր Հայաստանին քիչ բան է պետք օգնելու համար

Քանդակագործ, ՀՀ վաստակավոր նկարիչ Գետիկ Բաղդասարյանը երբեք չի լքի հրաշք երկիր Հայաստանը, բայց ցանկանում է, որ բոլորը լավ ապրեն այս երկրում, լինեն գնահատված: Լավ ապրելու համար շատ բան չի պահանջում՝ աշխատատեղեր:  Հրաշք երկրի, այդ երկրում բնակվող մարդկանց, արվեստագետների խնդիրների մասին Panorama.am-ը զրուցել է Գետիկ Բաղդասարյանի հետ:

-Հայաստանում այսօր ի՞նչ վիճակում է գտնվում արվեստի ոլորտը:
-Կոնկրետ ասեմ՝ բացիթողի վիճակ է: Ծաղիկը, թուփը ջրելու կարիք ունեն, նույնն էլ արվեստագետը՝ պետական հոգածության կարիք ունի: Ֆինանսավորում է պետք: Չեմ ասում՝ շատ: Չպետք է բացիթողի վիճակ լինի, որպեսզի ով ինչ կարողանա, անի: Ճիշտ է, պետությունն էլ դժվարություններ ունի, համենայնդեպս պետք է արվեստի ոլորտին գումար հատկացվի, որպեսզի կազմակերպվեն ցուցահանդեսներ, մարդիկ ճանաչեն արվեստագետներին, գնեն նրանց աշխատանքներ, որ ստեղծագործողները կարողանան հոգալ իրենց սոցիալական կարիքները: Ունենք արվեստագետներ, բայց նրանց արվեստի սպառող չկա:

-Միայն ֆինանսական խնդիրների բացակայության պատճառո՞վ է ոլորտը հայտնվել բացիթողի վիճակում, թե՞ ոլորտի պատասխանատուներն էլ իրենց մեղքի բաժինն ունեն:
-Երիտասարդներին արվեստանոցներ են պետք, նյութեր, բրոնզը, քարը տեղափոխել է անհրաժեշտ, ... Հարցեր են, որոնք լուծում չեն ստանում, որոնք մնում են անպատասխան: Կրկնում եմ, պետք է լինի պետական հոգածություն: Փոքր ազգերին արվեստով են ճանաչում, ոչ թե ռազմական կարողություններով, տնտեսական հզորությամբ: Պետք է մեզ արվեստով ճանաչեն, հարգեն, իմանան մեր մասին: Այս իմաստով արվեստի ոլորտի վրա պետք է շեշտը դրվի, հոգ տանեն, լինեն պետական պատվերներ:

-Դուք ստանո՞ւմ են պետական պատվերներ:
-Ես այն արվեստագետներից եմ, որ ստանում եմ, բայց քիչ: Անհրաժեշտություն է պետական պատվերը, օրինակ՝ ինչպե՞ս կապրենք, եթե հաց չուտենք:

-Որպես հայ մարդ և որպես արվեստագետ, ինչպիսի՞ մտահոգություններ ունեք:
-Առաջին՝ մեզ պետք են ուժեղ, ամուր, չհիասթափված մարդիկ, որ կարողանանք մեր երկիրը զարգացնենք, հզորացնենք, մեզ պետք է հաշվի առնեն, մեր հարցերը մենք պետք է լուծենք:  Ես ոչ մի տեղ չեմ գնա իմ երկրից, բայց ուզում եմ, որ իմ երեխաների, բոլորի համար լավ երկիր լինի, հպարտանանք, ուժեղ լինենք, մեզ լավ զգանք մեր երկրում, ոչ թե մտածենք գնալու մասին: Անհրաժեշտ են գործարաններ, որպեսզի աշխատատեղեր լինեն, մարդիկ կարողանան ապրել: Շատ եմ սիրում Հայաստանը: Հրաշք երկիր է: Այդ հրաշքին քիչ բան է պետք օգնելու համար՝ աշխատատեղեր, որպեսզի հասնենք մեր ցանկացածին, իսկ մեր ցանկացածն էլ շատ չէ՝ ապրել, ստեղծագործել, լինել գնահատված:

«ՄԱՐԴԸ ԱՐՎԵՍՏԻՑ ՆԵՐՍ ՈՒ ԴՈՒՐՍ» շարքի նախորդ հրապարակումները`

Գեղանկարիչ Սուրեն Խորենյանի հույսը երիտասարդներն են

Արվեստագետ. Այստեղ մարդ չի ուզում լուսավորվել

Երիտասարդ քանդակագործ. Նորարարությունը դեպի անկում է տանում համաշխարհային արվեստը

Լիլիթ Պիպոյանը քննադատների լռությունը վախկոտություն է համարում

Ազգային, դասական արվեստ քարոզողները փորձում են երկարացնել Հայաստանի կյանքը. ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Սեդրակ Երկանյան

«Մեր մշակույթն ընկել է կապիկությունների հետևից». ռեժիսոր Վահան Խաչատրյան

Մեր հասարակությունում կա մի տեսակ, որ ամաչում է իր ազգային արվեստից. «Ակունք» ազգագրական համույթի խմբավարը մտահոգված է

Լալա Մնացականյանը՝ հակամշակութային քաղաքականության ու բլոճային մտածողության մասին

Սոնա Ազարյան. Հայկական բեմում ես ավելի եմ հուզվում 

Գ. Գինոսյան. Ազգային մշակույթը մարդկանց չի հետաքրքրում, քանի որ չի հետաքրքրում պետական կառույցներին