Ամեն առավոտ՝ երազանքով ու հայացքով դեպի Սիրիա. «Այնտեղ արմատներ ունենք»

«Սիրիայում առաջին երկու պայթյունները խլեցին առաջին հայ երիտասարդի կյանքը»: Հալեպից հեռանալու իր պատմության սկիզբն այսպես է հիշում Դալար Օհանյանը: Մի ամիս անց արդեն Ֆրանսիայում էր:

Հալեպից Ֆրանսիա էր գնացել դստեր հետ, տղաները Հալեպում էին. «Ես գնացի Ֆրանսիա, որ տղաներիս տանեմ, չստացվեց, եկա Հայաստան: Տղաներս 35 օր անց արդեն այստեղ էին: Հայաստանում ենք արդեն 2 և կես տարի»:

Հալեպում Դալարը զարդերի փոքր խանութ ուներ, ամուսինն էլ՝ ճաշարան: Հայաստան գալուց հետո որոշում են նոր գործ սկսկել, բայց այն մարդը, ում հետ պիտի գործն անեին, ամբողջ գումարը վերցնում է և անհետանում:

«Այդ փողը գողացան, հետներս բերած մյուս գումարն էլ ծախսեցինք ընթացքում: Պետք է, որ աշխատեինք: Ալեք Մանուկյան փողոցի վրա այս փոքրիկ բիզնեսը սկսեցինք, հալեպյան արագ սնունդ ենք վաճառումն: Բայց երեք ամիս է միայն հետ ենք գնում: Գործ չկա: Վարձով ենք ապրում: Այստեղ մեր դժվարությունները շատ են: Ես հաճախորդներ ունեմ, բայց այդ վարձերը շատ թանկ են, հարկերը՝ ևս: Եթե հարկերը, վարձերը մի քիչ իջեցնեին, հնարավորություն կլիներ, որ առաջին քայլը նետենք: Շատ արագորեն վայր ես իջնում, երբ այս պայմաններն են: Եթե այդ հնարավորությունները լինեին, գոնե մի տարի, մինչև մեզ գտնենք, հարկեր չլինեին, քայլերը կկարողանայինք շիտակ դնել: Լավ է գոնե, որ Սիրիան հարուստ երկիր է, ոչ ոք անփող չեկավ, թե չէ սոված էինք մնալու»,- ասում է հալեպահայ կինը:

Դալարի ընտանիքի համար սկիզբը շատ դժվար է եղել, բայց, ինչպես ինքն է ասում, այստեղ նաև լավ մարդկանց է հանդիպել, շատ բարեկամներ, ընկերներ ունեն: Արդեն մոտ երեք տարի է լինում, որ այստեղ են, բայց ընտանիքն ամեն օրը լուսացնում է հայացքով դեպի Սիրիա ու երազանքով՝ տուն դառնալու:

Հալեպում Դալար Օհանյանի խոսքով, ամենակարևոր բանն է թողել՝ ծնողներին. «Հեչ կարևոր չէ ոչ նյութականը, ոչ էլ տան պատերը: Իմ հայրս, մայրս, եղբայրս, ընտանիքով բոլորն այնտեղ են: Սուլեյմանիե թաղամասում են, բայց ուրախ են, որ մնացել են: Ճիշտ է՝ ջուր և էլեկտրականություն չկա, բայց իրենք շատ լավ են, որ իրենց տների մեջ են: Մորս հետ որ խոսում եմ, ասում է՝ ամենը նորմալ է, միայն էլեկտրականությունը, ջուրը մի քանի ժամով է, դժվար է: Ամեն դեպքում, հանգիստ են: Իմ տունն էլ լավ վիճակում է»:

Դալար Օհանյանն իր հայրենիքը Սիրիան է համարում, Սիրիան է կարոտում. «Ես հայ եմ, բայց իմ Սիրիան... այնտեղի ժողովուրդը, կյանքը, ամեն ինչը սիրում եմ: Այնտեղ եմ ծնվել, հիշատակներ ունեմ: Ամբողջ կյանքս այնտեղ է անցել: Հայաստանը շատ գեղեցիկ է, բայց կյանքն այստեղ շատ դժվար է: Միակ երազանքս է, որ պատերազմը շուտ ավարտվի ու շուտ վերադառնամ»:

Հիմա վերադառնալ չեն կարող: Ինչի՞ն վստահելով վերադառնանք, ասում է կինն ու նկատում, որ երեխաները երիտասարդ են, չեն կարող վտանգել նրանց կյանքը:

«Խաղաղություն լինի, ես ու ամուսինս գնանք, մի բան անենք, նոր տեսնենք հետագան ինչպես կլինի: Ինչ եղավ, արդեն եղավ: Վերջացավ: Մենք սպասում էինք, որ գոնե ընտրություններից հետո կվերջանա, բայց դեռ ոչ: Եթե այն ժամանակ իմանայինք, կվաճառեինք ամենը, նոր դուրս կգայինք: Էսպես միանգամից դուրս եկանք, կռիվ, պատերազմը չիմացանք որտեղից եկավ: Չէինք սպասում: Էլի փառք Աստծո, որ երեխաներին կարողացանք հանել: Այս ընթացքում շատ հայ երիտասարդներ կորցրեցինք»,- նշում է նա:

Վերադառնալու և զրոյից սկսելու միտքն ընտանիքին չի վախեցնում. «Մենք պիտի հետ դառնանք, կյանքն այնտեղ շարունակենք: Պատրաստ ենք ամեն տեղ գնալու և զրոյից սկսելու: Ինչո՞ւ մեր տուն չվերադառնանք: Մենք այնտեղ արմատներ ունենք արդեն, զրո չէ»:

Սիրիահայերի մասին շարքի նախորդ պատմությունները`

Սիրիական համեմունքների ու հոտերի հարմոնիա` Տերյան փողոցում

«Հրթիռը Քեսաբի վրա անձրևի նման էր իջնում». Տարհանված գյուղապետի հետհայացքը

ալեպահայ կինը Հայաստան է բերել մարաշցի տատերից սովորած ասեղնագործությունը