Ճապոնիան նշում է Հաչիկո շան ծննդյան հարյուրամյակը

Տոկիոյի կենտրոնում՝ Շիբույա կայարանում և Օդատե քաղաքի Ակիտա պրեֆեկտուրայում, նշում են լեգենդար շան Հաչիկոյի ծննդյան 100-ամյակը։

Հաչիկոի հայրենի Օդատեի քաղաքում և Ակիտայում, երկու օր տոնակատարություններ են լինելու, տարեդարձի տոմսերը վաճառվում են Շիբույա կայարանում, իսկ ծննդյան տարեդարձից առաջ էլ արձանի մոտ կանգնեցվել է շանը և Շիբույա շրջանին նվիրված տաղավար։ Նախկին Տոկյու հանրախանութի տարածքում գտնվող շինհրապարակի պաշտպանիչ վահանակներից պատրաստված պատը նույնպես պատմում է հավատարիմ շան ծննդյան օրվա մասին։

Ակիտա Ինու ցեղատեսակի Հաչիկոն ծնվել է Ակիտա պրեֆեկտուրայի Օդատե քաղաքում 1923 թվականին, 50 օր հետո նրան ներկայացրել են Կայսերական համալսարանի պրոֆեսոր Հիդեսաբուրո Ուենոյին (այժմ՝ Տոկիոյի համալսարան), քանի որ նա պարզապես ճապոնական շուն էր փնտրում։  Որոշ ժամանակ անց Խաթին մեծացավ և սկսեց դիմավորել ու ճանապարհել իր տիրոջը։ Այնուամենայնիվ, 1925 թվականին պրոֆեսոր Ուենոն գնաց աշխատանքի և չվերադարձավ, նա հանկարծամահ եղավ դասախոսների հանդիպումից հետո՝ քննարկման ժամանակ: Հաչին չէր կարող իմանալ մահվան մասին և օրը երկու անգամ՝ առավոտյան և երեկոյան, գալիս էր Շիբույա կայարան և սպասում էր իր տիրոջը։ Ենթադրվում է, որ Հաչին սովորաբար աշխատանքից հետո նրան սպասել է ոչ թե Շիբույայում, այլ համալսարանին ավելի մոտ մեկ այլ վայրում։ Բայց քանի որ պրոֆեսորը հաճախ էր գործուղումների գնում և այդ դեպքերում օգտվում էր Շիբույա կայարանից։ Ըստ երևույթին, Հաչին, սովորական վայրում չսպասելով իր տիրոջը, սկսեց օրը երկու անգամ՝ առավոտյան և երեկոյան, գալ Շիբույա կայարան՝ մտածելով, որ պրոֆեսորը պետք է վերադառնա գործուղումից։ 1932 թվականին Հաչիկոյի մասին թերթում հոդված է տպագրվել։ Շունն այնքան հայտնի դարձավ, որ 2 տարի անց, օգտագործելով նվիրատվությունների միջոցները, կանգնեցվեց «Հավատարիմ շուն Հաչիկոյի» հուշարձանը, որի բացման արարողությանը ներկա էր Հաչին։ 1935 թվականին Հաչիկոն մահացավ Շիբույայի մոտ, իսկ նույն թվականին նրա համար կանգնեցվեց մեկ այլ հուշարձան։

«ՌԻԱ նովոստի»-ն հայտնում է, որ այդ ժամանակից ի վեր Հաչիկո հուշարձանը դարձել է Տոկիոյի ամենահայտնի հավաքատեղին, թեև դրա ժողովրդականությունը դժվարացնում է փոքրիկ քանդակը ամբոխի մեջ նկատելը: Հուշարձանը ոչ միայն հանդիպման վայր է, այլ նաև մայրաքաղաքի ամենասիրելի տեսարժան վայրերից մեկը. երբեմն պետք է հերթ կանգնել Հաչիկոյի կողքին լուսանկարվելու համար: